context, hontext,

010203040506070809
SHH
S P E C T R A
domeinen en hun context
RSS
Recursieve Subroutine Stimulator.

© Bram D'Hont Javascript Michiel D'Hont

The humon cyclotron

<> Aangezien FACEBOOK NOTE geen animaties ondersteunt, plaats ik ze hier. Bij elke notitie hoort een filmpje als dit. Wilt u blog en films dagelijks ontvangen, kunt u zich abonneren op http://bramdhont.nl/blog. De filmpjes worden gemaakt in Blender en geëdit in Filmora, twee uitstekende free software programma's. Wie met deze software wil leren werken, kan zich aanmelden voor een cursus op pagina http://bramdhont.nl/cursussen.
Zomaar, ineens, bevind ik me op een immens rustgevende turquoise oceaan. Ook de hemel is blauwgroen, er is geen horizon. Het water is kristalhelder, tegelijkertijd opaal. Het kabbelende oppervlak, met kleine merkwaardige golfjes, hoor ik zacht tegen de buitenkant van de boot slaan. Aangezien ik op mijn rug in het kleine houten schip lig, kan ik dit onmogelijk zien. Ook kan ik niet weten waarop ik lig. Het is zacht en heeft de vorm van mijn lichaam aangenomen. Ik neem de geur van gedorsen tarwe waar. Ik sluit mijn ogen en nu kijk ik op het wateroppervlak. Het regent graan. De kleine kringen op het water verspreiden zich in vijf dimensies, golven tegen mijn huid, doordringen mijn hart, verhogen haar ritme, het slaat sneller nu. Een geisha draait me om. Haar witte huid en gitzwarte haren vullen, samen met de motieven op haar gewaad, de hemel. Ze neemt me mee achter de schermen van haar ogen, haar kersenrode mond opent mijn sluimerende slaap in een universum van een dicht, tweeledige schelp.
`Moet je maar beter nadenken. Op het Lauwersmeer zeilen en denken dat je aan de Vendée Globe meedoet. Vastlopen in zeegras en verouderde inzichten. Die Plato mag dan een hele jongen zijn geweest in zijn tijd, van een golffunctie had ie nog nooit gehoord. Te lang in zijn grot gezeten. Geen zicht op de oneindige oceaan, wel op haar horizon. Zo heb ik, net als die ouwe, in mijn zelfgegraven eenzaamheid te lang naar de hemel gestaard. Dobberend in mijn bootje, als lichaam van platonische verliefdheid, beminde ik het rimpeloze oppervlak van de eeuwige jeugd. Tot ik, vastgelopen tussen droom en werkelijkheid, me in het lauwwarme water van de vergetelheid liet glijden en onder het spiegelend oppervlak van mijn gedachtes dook. Wat bleef drijven was niet van mij.
De natuur reflecteert in stilte het mimetisch verlangen. Groen, blauw, violet en roze. Deze vier velden gaan aan het grijze veld van het zelf en het zelfde vooraf. Waarbij in het veld van de stilte een nabootsing van de natuur als verlangen van het zelfde aan het zelf wordt gepresenteerd. De natuur staat model, de reflectie is het perspectief, de stilte tafereel en het mimetisch verlangen snede van de werkelijkheid. Het tafereel staat loodrecht op de kijkrichting, diametraal op het leven. Het mimetisch verlangen bootst de werkelijkheid niet na, maar boetseert in gedachten en stilte een beeld van de werkelijkheid waarmee het zelf vertrouwd is. Naarmate het tafereel stiller is, des te scherper is het zelfbeeld in verlangen. Zoals in de fotografie.
Het tafereel zoekt in de stilte ideale verhouding tussen ruimtelijke abstractie en contemplatieve verdieping en kantelt het verlangen net zo lang tot het als natuurlijke verbeelding van het zelf en het zelfde kan dienen.[search]
Kunst is taal van het mimetisch en diëgetisch verlangen. Nabootsing en verheldering worden in de recursieve en discursieve mixer van ruimtelijk veld en tijdelijke betekenis tot schilderijen, gedichten en andere kunstuitingen geklutst om met juiste verhoudingen in vlak en lijn, kwatrijn en rijm of akkoord en dissonant onze hersenen te belonen. Is dat alles? Yep, that's all. Deze verhouding is bij benadering het irrationale getal phi. De natuur regelt dat automatisch, in onze laat-industriële samenleving hebben we mensen nodig die daar gevoel op hebben en dat zijn dus kunstenaars. Die werden tot begin 1800 geacht een natuurgetrouwe snede te hanteren, maar toen bekend werd dat je die gewoon kon uitrekenen was dat niet meer genoeg. De blik werd naar binnen gericht en wat bleek, de dopamine kwam alleen vrij wanneer het innerlijke landschap of stilleven op het introspectieve tafereel als gulden snede verscheen. Na honderd jaar weten we het wel. De combinaties zijn oneindig, elk handschrift geschikt om te bewijzen dat we een prachtige soort zijn.
Het eerste pakketje 'nabootsing' wordt aan het zelf aangeboden en het eerste wat we doen is het weer aan de natuur aanbieden. Het zelf is in eerste instantie libido. Zoals in het meristeem alle informatie voor recursie van het zelfde ligt opgeslagen, zo is elk molecuul van ons lichaam op herhaling van hetzelde geprogrammeerd en komt het onvermijdelijke moment dat we in staat blijken onszelf te reproduceren. Het probleem is dat dat zonder hulp van een totaal ander wezen niet lukt. Probleem. En niet zo'n kleintje ook. Bovendien is het agressief of het zeurt. De tot dan goede verhouding met paps en mams komt op de tocht te liggen en alsof het nog niet genoeg is krijg je een kop vol puisten of ben je ééns in de maand niet te genieten. In veel gevallen duurt dit conflict in diverse variaties een leven lang. Een goudmijn voor psychiaters. Het beste is om dit recursieve pakket zo snel mogelijk uit te leven. Het duurt een tijdje om de juiste verhoudingen ter verzorging van de 'kunstwerkjes' te vinden, maar na een tiental jaren kan de draad weer worden opgepakt.
Het conflict tussen droom en werkelijkheid valt alleen ideëel op te lossen. De idee is een voorschot op het leven. Aan een zekere mate van gespletenheid valt niet te ontkomen. Het natuurlijke leven voltrekt zich in de natuurlijke ruimte, daar waar de idee zich wil manifesteren is het culturele domein, alleen geschikt om in te werken. De idee à priori werk, materie en muze zoekt naar de juiste verhouding om deze drie velden te pareren. Het is een gevecht. De omstandigheden zijn altijd ongunstig, de materie taai en de muze is grillig. Deze velden maken geen dopamine vrij, zonder sex, drugs en rock&roll valt er niet in te leven. Of zoals Tennesse williams zei: de keuze is drank of zelfmoord. En dat alles omdat er geen pasklaar idee is om dit leven bevredigend onder de knie te krijgen. Er is slechts één remedie. Boeken lezen. Compacte, samengevatte ideeën van collega's. De verzamelde werken van Dostojevski, de brieven van van Gogh, Oscar Wilde, Stendahl enz. en alles wat er aan filosofische gedachten is geformuleerd om de mens door dit tranendal te leiden.
In Nederland werd in de jaren zestig het bescheten milieu van de Echters voor de commune ingeruild. Door te weinig binding trokken de leden zich al gauw in de doorzonwoning terug. Theater en terras, geprivatiseerd door 'het vrolijk volkje' van de jaren tachtig, de post-moderne titaantjes, van kritiek verheven, kreeg sociaal-culturele bandjes om en bevrijdde zich van de vlooien die tot dan voor de jeuk zorgden. In Slovenië krijg je als kun-stenaar de tijd om uit te zoeken hoe je de idee vormgeeft, met als gevolg dat er niet gekrabd hoeft te worden. In heel Europa en ver daarbuiten is de openbare ruimte het voetbalveld, het popconcert en andere massabijeen-komsten. De cultuur een mega-tentoonstelling. De eenling rest slechts de eenzaamheid der natuur. Die zijn ze druk aan het verkavelen, maar voor-alsnog kun je overal nog hele mooie plekken vinden om te werken. In mijn geval is dat Cadsoog. Een bewoonde zandbank, ergens tussen Cadszand en Schiermonnikoog. Een plek waar 'het vrolijk volkje' nog niets te zeggen heeft en de idee dus nog verwerkelijkt kan worden.
De materie is taai. Wie wel eens in een blok steen of hout heeft gehakt weet dat de schoonheid zich moeilijk laat ontsluiten. Voor je het weet heb je een hoop gravel of spaanders voor het tuinpad, maar niets op de sokkel. In illusies van beelden, woorden en noten is het niet anders. Bagger, dat is doorgaans de vorm die uit verf en klank ontstaat. Voor je ogen zie je het helderste rood, geel en blauw in bruine drek veranderen. Jan Wolkers heeft dat al eens mooi beschreven. De muze blijkt ook van vlees en bloed en voor je het weet zit je als kunstenaar zo diep in de stront, dat je naar de schurftige hond gaat verlangen. Het baantje. Lukte het, uit zelfbescherming heet dat wilde je, niet culturele ruimte te verwerven, in kleine kring rond werk en bedrijf kun je nog wel de kunstenaar uithangen. Totdat je weer genoeg geld hebt om een tweede poging te wagen en andermaal kopje ondergaat. Omdat de materie taai is en de nieuwe muze er wederom pap van lust. Dat herhaalt zich net zo lang tot je het opgeeft. Of tot het inzicht komt dat het anders moet.
Het is een misvatting dat oefening kunst baart. Sociaal realisme misschien. Maar echte kunst wordt door de muze gebaard. Hoe kan het ook anders. Baren moet je echt aan vrouwen overlaten. Wij kunstenaars helpen een handje bij de bevalling. De muze baart kunst. Haar bloedrode sluiers vallen één voor één op de grond totdat ze naakt voor ons staat en ze haar lichtroze schaamte opent om ons diep te bevredigen in de sluimering tussen leven en dood. De katholieke kerk had vroeger patent op deze openbaringen. Wie de kathedraal van Trier bezoekt ziet dit achterin boven het altaar verbeeld. Tijdens de hoogtijdagen van het modernisme raakte deze mystificering uit de mode en moesten we het met Izolda Izvitskaya en Elizabeth Taylor doen. Hun supersymmetrische trekken wortelden zich diep in ons bewustzijn en toen ik op een mooie najaarsdag, ergens op het Groninger platteland een jonge vrouw tegenkwam, wiens gelaat Susy benaderde, echter met een klein gaatje in haar linker iris, wist ik dat door de kleine onevenwichtigheid in het gelaat van deze goddelijke boodschapster, ik mijn muze had ontmoet.
Spontane symmetriebreuk komt in A003558 niet voor. Hoe groot het kwadraat ook moge zijn, de afwikkeling van het algoritme zorgt ervoor dat het oorspronkelijke beeld vroeger of later terugkeert. Ook al overtreft het alle denkbare kosmische dimensies. In ons verlangen om deze supersymmetrische werkelijkheid te bewijzen verliezen we gemakelijk de werkelijkheid uit het oog, waar vroeger of later een zandkorreltje verschuift en we met een onherstelbare breuken van doen hebben. Dat heet entropie, een ander woord voor verval, het bewijs dat de tijd een richting heeft. Gewoonlijk worden we daar door onze omgeving op geattendeerd. Ouders, kleuterjuf, onderwijzer, baas en de deadline van de opdracht-gever. Zij behoeden de mens tegen verval en koppelen het materiele veld direct aan het veld waar wakker Nederland genoeg aan heeft. Maar de dromertjes, zij die liever in de armen van hun muze liggen, hebben daar niets mee. Zij voelen in de sluimering van hun diepste verlangen, dat de tijd nog een richting heeft. Die van de ander en het andere.
In het voorjaar zetten we de klok een uur vooruit en in oktober draaien we dat gewoon weer terug. Met het grootste gemak. Wanneer we dat samen doen, geen probleem. Maar doet iemand dat op eigen houtje, zijn de rapen gaar. Hij komt steevast te vroeg of te laat. Na verloop van tijd loopt hij wel weer in de pas. Het probleem is dat we daar het begrip richting op plakken. Spreken ik om drie uur midden in de Herestraat met A. af dan zal het me worst wezen of de ander vanaf het Zuiderdiep komt of de Grote Markt. Drie uur is een punt. En dan gaan we koffie drin ppeld aan de geschiedenis.">[search]De ontmoeting met de muze is daar de uitzondering op.
Wat kan het zelf, op basis van ontmoeting met het absoluut andere aan de idee toevoegen. Precies. Richting. Nam de idee a priori, op basis van het discursief verlangen, een culturele draai naar links, nu het verrijkte zelf zit opgezadeld met de positieve lading van de ontmoeting met de muze, ligt het voor de hand dat de idee a posteriori de vracht aan de natuur wil afstaan en dus rechtsaf wil. Zonder die lading, binnen het materialistisch dialectisme, tolt het zelf tot in de lengte der dagen in twee gescheiden rondjes door en moeten er steeds meer kunstgrepen aan te pas komen om de geschiedenis vorm te geven. Vandaar die heroïek in het sociaal realisme. De muze plaatst maakt het individu bewust van zichzelf en dit zelfbewustzijn zal zijn of haar natuurlijke omgeving willen vormen. In Prosecka Vas proberen we met perma-culturele methodes het natuurlijk evenwicht te herstellen. Waarbij gesteld kan worden dat onze werkwijze weinig superlatieven oproept. Supersymmetrie is ver te zoeken. Chaos dekt de lading. Maar dat is ook een vorm van orde.
fractal
SMALL HUMON HARMONIZER
G O R I C K O . N L
alles over de mooie streek Goricko
H O N T E X T
online-uitgeverij van boekjes op A6 formaat
S P E C T R A
is een kleurige en filosofische anti-therapie
Z I E N P A D
een bijzondere wandeling door een tuin.
C A D S O O G
het domein van Machustus DeHaene
L E A V E S & R O O T S
mindfulness en ontspanning
G O R I C K O
vakantieland aan de oevers van de Parathyteszee
3 M I R R O R S
zeilen op de Adriatische Zee rond Istrie.
DSF
livestream 03 03 03
Valide CSS! html5-logo
layout cadsoog np 2008 copyright registered